نگاه تبعیضآمیز اجتماع و عدم ارائه فرصتهای برابر به افرادی که دارای ناتوانی جسمی (معلولیت) هستند، نسبت به سایر افراد جامعه، بیتوجهی به جنبههای ذهنی، احساسی و توانمندیهای این گروه، آنان را از اجتماع مطرود ساخته و منجر به کنارهگیری آنان از مردم و بالعکس میشود. این امر علیرغم عدم بهرهگیری از این نیرو، موجب بروز تبعیض و بیتفاوتی اجتماعی میشود.
بهرمندی از تمامی مزایای و فرصتهای اجتماعی به صورت مساوی با سایر افراد جامعه، اعم از؛ استفاده از حق تحصیل، امکانات ورزشی و تفریحی، شغلی و اقتصادی، خدمات اجتماعی و درمانی و... از حقوق مسلم معلولان است.
پژوهش > نظرسنجی تلفنی
مدير طرح: شبنم چهره
همکاران: سیامک کفایی، فریده درفشی، زهره دیداری و سمیه گایگانی
پیشگفتار
سالیانه تعداد زیادی از مردم جهان بنا به علل گوناگون مانند تصادفات، بلایای طبیعی، حوادث کار و جنگ دچار اختلالات و ناتوانیهای جسمانی میشوند. این افراد که دارای حقوق مساوی با سایر افراد جامعهاند، خواهان برخورداری از مزایای اجتماعی خود هستند. ولی متأسفانه اغلب آنان در مواجهه با موانع بسیاری که جوامع برای آنان ایجاد کرده، از فعالیت در زندگی روزمره باز مانده و دچار انزوا و در نتیجه بروز مشکلات روانی بسیاری میشوند.
بیشتر افرادی که دارای ناتوانی جسمی (معلولیت) هستند، اغلب از بهره هوشی نسبتا بالایی برخوردارند. اما نگاه تبعیضآمیز اجتماع و عدم ارائه فرصتهای برابر نسبت به سایر افراد جامعه، بیتوجهی به جنبههای ذهنی، احساسی و توانمندیهای این گروه، آنان را از اجتماع مطرود ساخته و منجر به کنارهگیری آنان از مردم و بالعکس میشود. این امر علیرغم عدم بهرهگیری از این نیرو، موجب بروز تبعیض و بیتفاوتی اجتماعی میشود.
با گذشت زمان و پیشرفت تکنولوژی و اصلاح قوانین اجتماعی، این افراد (معلولان) با حضور فعال در سطح جامعه، حقوق خود را شناخته و آگاهانه آنها را از دولتها مطالبه میکنند. البته در برخی از کشورها، به لحاظ طی کردن پلههای توسعه احتماعی وضعیت متفاوتی برای افراد کمتوان وجود دارد. خدماتی که برای معلولان در اینگونه کشورها ارائه میشود، شرایط را برای استفاده آنان از امکانات و فرصتهای اجتماعی هموار میسازد. در چنین شرایطی، جامعه از توانایی و خلاقیت این افراد (معلولان) بهرهمند شده و اجتماع ادامه زندگی را برای معلولان بدون کمک دیگران میسر میسازد.
طرح مسئله:
"معلولیت به عنوان یک واقعیت اجتناب ناپذیر پدیدهای است که علاوه بر جنبههای پزشکی آن باید به رویکرد اجتماعی آن نیز توجه داشت؛ چرا که 10 درصد از جمعیت هرکشور را توانجویان تشکیل میدهند."[1] بهرمندی از تمامی مزایای و فرصتهای اجتماعی به صورت مساوی با سایر افراد جامعه، اعم از؛ استفاده از حق تحصیل، امکانات ورزشی و تفریحی، شغلی و اقتصادی، خدمات اجتماعی و درمانی و... از حقوق مسلم معلولان است. در بسیاری از کشورها که از لحاظ علمی و بهداشتی و اعتلای سطح زندگی پیشرفته محسوب میشوند، اقدامات موثری برای مشارکت اجتماعی معلولان در سطح جامعه، انجام شده است. برای ایجاد امکان مشارکت توانجویان در جامعه، علاوه بر فرهنگسازی در سطح کلان، میبایست مناسب سازی اماکن عمومی نیز در دستور کار قرار گیرد.
یکی از عواملی که موجب دور افتادن توانجویان از عرصه فعالیتهای اجتماعی میشود، تصورات کلیشهای مردم نسبت به آنان است. تلقی اشتباهی که اغلب افراد جامعه نسبت به معلولان دارند به اینگونه است که آنان را افرادی وابسته و نیازمند میدانند. افرادی که در انجام امور شخصی نیازمند کمک دیگران و فاقد توانایی لازم برای انجام فعالیتهای ثمربخش برای خود و اجتماع هستند. به عبارت دقیقتر این موضوع حاصل کنش متقابل مابین محدودیتهای جسمانی با عوامل محدودکننده اجتماعی، محیطی و فرهنگی است. در واقع این محدودیتهای محیطی، تبعیضات و تعصبات اجتماعی است که معلولیت را ایجاد میکند. نگاه ترحمآمیز مردم نسبت به افراد معلول، منجر دور شدن معلولان از اجتماع است.
یکی دیگر از عوامل جداسازی توانجویان از اجتماع، طراحیهای غلط و ناقص در معابر و فضاهای عمومی شهر و وسایل حملونقل عمومی است. که نتیجه آن عدم دسترسی معلولان به فرصتهای مناسب و برحقشان است. لزوم توسعه و تقویت در زمینه مناسبسازی فضاهای شهری و انطباق آن با نیازهای افراد دارای معلولیت - خصوصا" معلولیتهای جسمی و حرکتی- از مهمترین دغدغههای برنامهریزان امور شهری است. نابسامان بودن کالبد شهر و عدم انطباق آن با نیازها و خواستههای این گروه باعث منزوی شدن آنان میشود که در بلند مدت خسارتهای اجتماعی و اقتصادی عظیمی وارد میسازد. فراهم آوردن وسایل رفت و آمد مناسب، استقرار امکانات تفریحی مناسب در سطح شهر، تجهیز پلهای عابرپیاده و مترو به آسانسور، احداث سطوح شیبدار در فضاهای عمومی و مبلمان شهری، تجهیز منازل مسکونی به امکاناتی برای افراد کمتوان و به طورکلی توجه هر چه بیشتر به مشکلات معلولان، ازجمله مواردی است که مسئولان و طراحان عمران باید آن را در اصول شهرسازی در نظر گیرند.
حال مسأله ما در این تحقیق این است که نظر شهروندان تهرانی را راجع به مناسبسازی فضاهای عمومی برای استفاده افراد کمتوان در شهر تهران، جویا شویم و بدانیم مردم شهر تهران مهمترین مشکلات افراد معلول را در گذران زندگی در پایتخت، چه میدانند. این مسأله از طریق پرسشهای زیر پیگیری میشود:
سوالهای تحقیق:
به نظر پاسخگویان با افرادی که نوعی معلولیت دارند چطور باید برخورد کرد؟
به نظر پاسخگویان فضاهای عمومی شهر تهران مثل خیابانها، سینماها، پارکها و سایر جاهای تفریحی و فرهنگی برای افرادی که ناتوانی جسمی دارند، قابل استفاده است؟
به نظر پاسخگویان باید اماکنی خاص معلولان باید ساخته شود یا بهتره در تمامی فضاهای شهر امکان استفاده آنان در نظر گرفته شود؟
به نظر پاسخگویان چه امکاناتی باید برای این افراد در سطح شهر فراهم شود، تا راحتتر زندگی کنند؟
به نظر پاسخگویان مهمترین مشکلات معلولان در شهر تهران چیست؟
کلیات تحقیق
در این گزارش با به کارگیری نظرسنجی تلفنی و بدست آوردن آمارها، پردازش و تحلیل علمی آنها، سعی شده است تا به نظر پاسخگویان در مورد مشکلات معلولان در شهر تهران دست یافت. این گزارش حاصل جمع آوری پاسخ 600 نفر از مردم تهران به پرسشنامه تهیه شده توسط واحد نظرسنجی تلفنی مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه ای موسسه همشهری است. این افراد به صورت تصادفی و بر اساس مراجعه به فهرست شماره تلفنها (از 22000000 الی 88999999) انتخاب شدند. در این گزارش نظر کسانی که تمایل به پاسخگویی به تمام پرسشهای تحقیق را داشتهاند، منعکس شده است.
ضرورت و اهمیت تحقیق:
"وضعیت جوامع انسانی در هزاره سوم با توجه به پیشرفتهای گسترده فناوری و نیز علوم انسانی و اجتماعی بطور قابل ملاحظهای با دوران گذشته متفاوت است. و بر اساس آن برخورد جوامع یا شهروندان خود نیز به کلی دچار تغییرات اساسی شده است. دولتها در جوامع امروزی، خود بسترساز و تامین کننده امکانات و برطرف کننده نیازهای مردمشان برای دستیابی به یک زندگی با کیفیت و حرکت در مسیر توسعه انسانی هستند. از این رو حکومتها باید به تمامی شهروندان خود نگاهی یکسان داشته و تفاوتی بین آنان قائل نشوند، چه رسد به اینکه از گروهی غافل شوند و آنها را نادیده انگارند."[2]
در برخی از کشورها، به دلیل حادثهخیز بودن یا درگیریهای منطقهای ناشی جنگ، تا حدودی وضعیت افراد کمتوان متفاوت است. وجود تعداد قابل توجهی از افراد معلول، زمینههای مساعدتری برای حضور این قشر در صحنه اجتماع ایجاد شده است. کشور ما با مشکلات به جا مانده از جنگ تحمیلی، پیشرفتهای چشمگیری در فراهم کردن امکان مشارکت برا ی معلولان را در زمینههای اجتماعی، فرهنگی، ورزشی و...، داشته است.
حضور این قشر از جمعیت کشور در صحنه اجتماع مستلزم ایجاد زمینهها و عرضه خدماتی است که شرایط را برای توانجویان فراهم سازد تا بدون کمک دیگران توانایی بهرهمندی از امکانات فرهنگی، ورزشی، تجاری و خدمات عمومی را دارا شوند. گفتنی است در سالهای اخیر در کشور ما حرکتهایی به سمت مناسبسازی فضاهای عمومی شده است؛ بهخصوص معابر و پیادهروهای شهر تهران، ولی متأسفانه بدلیل عدم توجه و آگاهی لازم تاکنون، این مسئله بصورت جدی و صددرصد مورد توجه واقع نشده است. محقق خود شاهد مصائب یکی از توانجویان در اماکن عمومی بوده که فاقد استانداردهای مناسب سازی ویژه معلولان است.
هدف تحقیق:
هدف کلی از انجام این پژوهش دستیابی به نظر شهروندان تهرانی درمورد مشکلات معلولان در استفاده از فضاهای عمومی شهر تهران بوده است.
گفتنی است آگاهی از نظر پاسخگویان درموارد زیر، از اهداف دیگری است که در این طرح دنبال میشود:
چه امکاناتی باید در سطح شهر فراهم شود تا معلولان راحت زندگی کنند.
مهمترین مشکلات معلولان در شهر تهران
پاسخگویان، چه کمکی به فردی که دارای ناتوانی جسمی هستند، کردهاند.
روش تحقیق و گردآوری اطلاعات
در این پژوهش پیمایشی، با استفاده از نمونهگیری تصادفی نظرات عامه مردم به صورت تلفنی (نظرسنجی تلفنی) گردآوری شده است .عددهای داخل جدول گرد شده است.
جامعه نمونه
در این تحقیق نمونه آماری شامل 600 نفر از مردم تهران است. از این تعداد 50 درصد مرد و 50 درصد زن هستند.
زمان اجرای نظرسنجی
این نظرسنجی از تاریخ 1 تا 3 تیرماه 1388 توسط گروه نظرسنجی مرکز مطالعات و تحقیقات رسانهای روزنامه همشهری انجام شده است.
پرسشنامه نظرسنجی
جنس؟
سن؟
تحصیلات؟
به نظر شما با افرادی که نوعی معلولیت دارند چطور باید برخورد کرد؟
تا به حال به افرادی که دارای ناتوانی جسمی هستند چه کمکی کردی؟
به نظر شما فضاهای عمومی شهر تهران مثل خیابانها، سینماها، پارکها و سایر جاهای تفریحی و فرهنگی برای افرادی که ناتوانی جسمی دارند، قابل استفاده است؟
آیا در منازل مسکونی شهر تهران امکاناتی برای استفاده افراد کم توان ایجاد شده؟
در منطقهایی که شما زندگی میکنید پارک یا مکانی هست تا افراد کمتوان بتوانند از آن استفاده کنند؟
به نظر شما باید اماکنی خاص معلولان باید ساخته شود یا بهتره در تمامی فضاهای شهر امکان استفاده آنان در نظر گرفته شود؟
به نظر شما چه امکاناتی باید برای این افراد در سطح شهر فراهم شود، تا راحتتر زندگی کنند؟
به نظر شما مهمترین مشکلات معلولان در شهر تهران چیست؟
چکیده:
طرح نظرسنجی حاضر، به منظور دست یافتن به نظر پاسخگویان درباره مشکلات معلولان در شهر تهران به اجرا درآمده است. یافتههای این طرح به قرار زیر است:
- 50 درصد از پاسخگویان زن و 50 درصد مرد هستند.
- 36 درصد پاسخگویان در گروه سنی 21 تا 30 سال قرار دارند.
- مدرک تحصیلی 38 درصد از پاسخگویان دیپلم است.
- 51 درصد از پاسخگویان با افرادی که دارای معلولیت جسمی هستند، مثل افراد عادی برخورد میکنند.
- 14 درصد از پاسخگویان به افرادی که دارای معلولیت جسمانی هستند، در عبور از خیابان کمک کردهاند، گفتنی است 29 درصد پاسخگویان برخوردی با معلولان نداشتند و 21 درصد پاسخگویان هم هیچ کمکی به افراد کمتوان نکردهاند.
- به نظر 71 درصد از پاسخگویان فضاهای عمومی شهر تهران برای افراد دارای ناتوانی جسمانی، مناسب نیست.
- به نظر 65 درصد از پاسخگویان منازل مسکونی شهر تهران فاقد امکانات مناسب برای معلولان است.
- در محله 65 درصد از پاسخگویان فضایی برای استفاده افراد کمتوان وجود ندارد.
- 59 درصد پاسخگویان معتقدند، همه فضاهای عمومی شهر باید برای استفاده افراد کمتوان مجهز شود.
- 26 درصد پاسخگویان احداث سطح شیبدار در معابر و فضاهای عمومی شهر را از جمله امکاناتی میدانند، که برای راحت زندگی کردن افراد کمتوان باید ایجاد شود.
- 45 درصد پاسخگویان ضعف در سیستم حملونقل عمومی و رفتوآمد در سطح شهر را مهمترین مشکلات معلولان در تهران میدانند.
از بررسی جداول کا اسکوار نتایج ذیل حاصل شده است:
سطح تحصیلات پاسخگویان در طرز برخورد آنان با افراد کمتوان تاثیر دارد؛ گفتنی است: بیشتر کسانی که دارای مدرک کارشناسی هستند مثل افراد عادی، کسانی که مدرک تحصیلی آنان کمتر از دیپلم است با دلسوزی و مهربانی و بیشتر پاسخگویانی که دارای مدرک دیپلم هستند مانند افراد عادی ولی با در نظر گرفتن معلولیت افراد کمتوان، با آنان برخورد میکنند.
توصیف یافتهها
جنس پاسخگویان
بر اساس جدول شماره 1، از میان 1177 نفر پاسخگو، 50 درصد مرد و 50 درصد زن هستند.
جدول شماره 1- توزیع پاسخگویان براساس جنس
|
جنس
|
تعداد
|
درصد
|
|
زن
|
300
|
50
|
|
مرد
|
300
|
50
|
نمودار شماره 1- پراکندگی پاسخگویان بر اساس جنس
سن پاسخگویان
جدول شماره 2، نشان دهنده توزیع جامعه آماری این تحقیق است. همان طور که مشاهده میشود بزرگترین گروه سنی در 600 نفر پاسخگوی این تحقیق را گروه سنی 21 تا 30 سال (36 درصد) و کوچکترین گروه سنی را 71 سال به بالا (2 درصد ) تشکیل میدهند.
جدول شماره 2- توزیع پاسخگویان براساس سن
|
سن
|
تعداد
|
درصد
|
|
21 تا 30 سال
|
210
|
36
|
|
31 تا 40سال
|
155
|
26
|
|
41 تا 50سال
|
96
|
16
|
|
51 تا60 سال
|
51
|
8
|
|
15 تا20 سال
|
44
|
7
|
|
61 تا 70 سال
|
30
|
5
|
|
71 سال به بالا
|
14
|
2
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 2- پراکندگی پاسخگویان بر اساس سن
سطح تحصیلات پاسخگویان
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره 3، از میان 1177 نفر پاسخگو، 44 درصد دارای مدرک تحصیلی دیپلم و 2 درصد دارای مدرک کارشناسی و دکترا هستند.
جدول شماره 3- توزیع فراوانی پاسخگویان بر اساس سطح تحصیلات
|
تحصیلات پاسخگویان
|
تعداد
|
درصد
|
|
دیپلم
|
226
|
38
|
|
زیردیپلم
|
134
|
20
|
|
کارشناسی
|
114
|
19
|
|
کاردانی
|
57
|
10
|
|
دانشجو
|
35
|
6
|
|
کارشناسی ارشد
|
15
|
3
|
|
بیسواد
|
14
|
2
|
|
دکترا
|
5
|
1
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 3- پراکندگی پاسخگویان بر اساس سطح تحصیلات
از نظر پاسخگویان با افرادی که دارای معلولیت هستند چه برخوردی باید داشت؟
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره4، از میان 600 نفر پاسخگو، 51 درصد معتقدند با افراد معلول باید مثل افراد عادی برخورد کرد.
جدول شماره 4- توزیع پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره چگونگی برخورد با معلولان
|
با افرادی که معلولیت دارند چطور باید برخورد کرد
|
تعداد
|
درصد
|
|
مثل افراد عادی
|
308
|
51
|
|
مثل افراد عادی ولی با در نظر داشتن معلولیت
|
209
|
35
|
|
با دلسوزی و مهربانی
|
55
|
9
|
|
نمیدانم
|
28
|
5
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 4- پراکندگی پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره چگونگی برخورد با معلولان
تا به حال پاسخگویان به افرادی که دارای ناتوانی جسمی هستند، چه کمکی کردند؟
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره 5، از میان پاسخگویان 14 درصد به افرادی که دارای ناتوانی جسمی هستند در عبور از خیابان کمک کردند.
جدول شماره 5- توزیع پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره کمکی که به معلولان کردند
|
به افرادی که دارای ناتوانی جسمی هستند چه کمکی کردید
|
تعداد
|
درصد
|
|
برخوردی نداشتم
|
175
|
29
|
|
هیچ کمکی نکردهام
|
126
|
21
|
|
کمک در عبور از خیابان
|
82
|
14
|
|
همدلی
|
73
|
12
|
|
کمک در حرکتشان
|
60
|
10
|
|
کار و تامین مالی
|
31
|
5
|
|
به معلولیتشان اشارهای نمیکنم
|
23
|
4
|
|
مددکاری
|
19
|
3
|
|
کمک به حمل وسایلشان
|
11
|
2
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 5- پراکندگی پاسخگویانبر اساس نظر آنان درباره کمکی که به معلولان کردند
از نظر پاسخگویان فضاهای عمومی شهر تهران برای افراد دارای ناتوانی جسمی، قابل استفاده است
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره 6، از میان پاسخگویان 71 درصد فضاهای عمومی شهر تهران را برای افرادی که ناتوانی جسمی دارند، مناسب نمیدانند.
جدول شماره 6- توزیع پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره استفاده افرادی که دارای ناتوانی جسمی هستند، از فضاهای عمومی شهر تهران
|
آیا فضاهای عمومی شهر تهران برای افراد معلول قابل استفاده است
|
تعداد
|
درصد
|
|
خیر
|
425
|
71
|
|
تا حدی
|
127
|
21
|
|
بله
|
41
|
7
|
|
نمی دانم
|
7
|
1
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 6- پراکندگی پاسخگویانبر اساس نظر آنان درباره استفاده افرادی که دارای ناتوانی جسمی هستند، از فضاهای عمومی شهر تهران
از نظر پاسخگویان در منازل مسکونی شهر تهران برای افراد کمتوان، امکاناتی ایجاد شده
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره 7، به نظر 65 درصد از پاسخگویان در منازل مسکونی شهر تهران، امکاناتی برای افراد ناتوان در نظر گرفته نشده است.
جدول شماره 7- توزیع پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره وجود امکانات در منازل مسکونی شهر تهران برای افرادی که ناتوانی جسمی دارند
|
آیا در منازل مسکونی امکاناتی برای استفاده افراد کم توان ایجاد شده
|
تعداد
|
درصد
|
|
خیر
|
390
|
65
|
|
تا حدی
|
172
|
29
|
|
نمی دانم
|
26
|
4
|
|
بله
|
12
|
2
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 7- پراکندگی پاسخگویانبر اساس نظر آنان درباره وجود امکانات در منازل مسکونی شهر تهران برای افرادی که ناتوانی جسمی دارند
در محله پاسخگویان فضای عمومی برای استفاده افراد کمتوان وجود دارد
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره 8، در محله 65 درصد از پاسخگویان مکانی برای استفاده افراد کمتوان وجود ندارد.
جدول شماره 8- توزیع پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره استفاده از تاکسی
|
در منطقه زندگی شما مکانی برای استفاده افراد کمتوان وجود دارد
|
تعداد
|
درصد
|
|
خیر
|
390
|
65
|
|
تا حدی
|
100
|
16
|
|
بله
|
94
|
16
|
|
نمی دانم
|
16
|
3
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 8- پراکندگی پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره استفاده از تاکسی
به نظر پاسخگویان باید فضاهای خاصی برای معلولان باید ساخته شود یا بهتره در تمامی فضاهای شهر امکان استفاده آنان در نظر گرفته شود؟
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره 9، به نظر 59 درصد از پاسخگویان باید امکان استفاده افراد کمتوان از همه فضاهای شهر در نظر گرفته شود.
جدول شماره 9- توزیع پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره تجهیز فضاهای شهری برای معلولان
|
فضایی خاصی برای معلولان باید ساخته شود
|
تعداد
|
درصد
|
|
باید همه فضاهای شهر را برای استفاده افراد کمتوان مجهز کرد
|
355
|
59
|
|
نباید افراد کمتوان را از جامعه جدا کرد
|
135
|
23
|
|
باید فضاهایی خاص برای معلولان احداث شود
|
110
|
18
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 9- پراکندگی پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره تجهیز فضاهای شهری برای معلولان
از نظر پاسخگویان، برای آسایش افراد کم توان، باید چه امکاناتی در سطح شهر فراهم شود
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره 10، از میان پاسخگویان 26 درصد احداث سطح شیبدار را از جمله امکاناتی عنوان کردند، که برای راحت زندگی کردن افراد کمتوان باید در سطح شهر تهران ایجاد شود.
جدول شماره 10- توزیع پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره امکاناتی که برای آسایش افراد کمتوان در سطح شهر باید فراهم شود
|
چه امکاناتی باید برای افراد کمتوان در سطح شهر فراهم کرد
|
تعداد
|
درصد
|
|
احداث سطح شیبدار
|
159
|
26
|
|
توجه به مشکلات معلولان در سطح شهر و حمل و نقل عمومی
|
158
|
26
|
|
ایجاد امکانات تفریحی مناسب در پارکها
|
81
|
14
|
|
فرهنگسازی
|
73
|
13
|
|
نصب آسانسور
|
68
|
11
|
|
تجهیز پلهای عابرپیاده و متروها به آسانسور
|
55
|
9
|
|
نمیدانم
|
6
|
1
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 10- پراکندگی پاسخگویانبر اساس نظر آنان درباره امکاناتی که برای آسایش افراد کمتوان در سطح شهر باید فراهم شود
مهمترین مشکلات معلولان در شهر تهران از نظر پاسخگویان
بر اساس آمار مندرج در جدول شماره 11، از میان پاسخگویان 45 درصد ضعف در سیستم حملونقل عمومی و رفتوآمد را مهمترین مشکلات معلولان در سطح شهر تهران میدانند.
جدول شماره 11- توزیع پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره مشکلات معلولان در تهران
|
مهمترین مشکلات معلولان در شهر تهران
|
تعداد
|
درصد
|
|
ضعف در سیستم حملونقل عمومی و رفتوآمد در سطح شهر
|
269
|
45
|
|
نامناسب بودن فضاهای عمومی برای استفاده توانجویان
|
108
|
18
|
|
نگاه ترحمآمیز و نادرست مردم نسبت به افراد کمتوان
|
80
|
13
|
|
عدم تامین مالی، اشتغال و بیمه
|
77
|
13
|
|
برقراری ارتباط با مردم و بالعکس
|
46
|
8
|
|
وجود حس بدبینی و انزوا
|
20
|
3
|
|
جمع
|
600
|
100
|
نمودار شماره 11- پراکندگی پاسخگویان بر اساس نظر آنان درباره مشکلات معلولان در تهران
منابع و ماَخذ:
[1] http://socialworker.mihanblog.com/post/484
[2] منبع: مقاله " شهر بدون مانع برای معلولان" ، دکتر محمد کمالی، روزنامه ایران،یک شنبه 8 اردیبهشت 87
[3] http://www.hccmr.com/news-762.aspx
مطالب مرتبط